به اصطلاح “تکنیک نر سمی” برای پرورش مگس هایی طراحی شده است که پروتئین های سمی را در اسپرم خود تولید می کنند و ماده ها را پس از جفت گیری می کشند.

به گزارش یورونیوز، هدف این روش پشه های ماده هستند، زیرا تنها پشه هایی هستند که با گاز گرفتن و مکیدن خون می توانند بیماری هایی مانند مالاریا و تب دنگی را گسترش دهند.

به گفته سام بیچ، محقق دانشگاه Macquarie در استرالیا، این روش “می تواند به سرعت آفت کش ها بدون آسیب رساندن به گونه های مفید عمل کند.”

وی افزود: این راه حل ابتکاری می تواند روش های کنترل آفات را متحول کند و امیدواری برای جوامع سالم تر و آینده ای پایدارتر ایجاد کند.

این روش ابتدا روی مگس میوه آزمایش شد تا امکان سنجی آن تایید شود. مگس های میوه به دلیل چرخه زندگی کوتاه دو هفته ای، گونه ای رایج در آزمایشگاه ها هستند.

دانشمندان دریافته اند که پشه های ماده که با نرهای “سمی” جفت می شوند، به طور قابل توجهی طول عمر کمتری دارند.

یکی دیگر از محققان این تیم، Macei Maselko، گفت که آنها قصد دارند این روش را روی پشه‌های معمولی نیز آزمایش کنند.

وی افزود: این روش نیاز به آزمایش بر روی پشه ها دارد و برای اطمینان از اینکه چنین تکنیکی برای انسان یا سایر گونه های غیرهدف خطرناک نیست، نیاز به آزمایش ایمنی دقیق است.

به گفته محققان، مگس ها فقط پس از رها شدن در طبیعت باید از نظر ژنتیکی برای تولید اسپرم سمی اصلاح شوند.

این را می توان با استفاده از تکنیک هایی انجام داد که به دانشمندان اجازه می دهد ژن های خاصی را تحت شرایط خاص (مانند استفاده از مواد شیمیایی یا محرک های بیولوژیکی) روشن یا خاموش کنند. این روش کنترل ژن مشروط نامیده می شود.

این تکنیک به نرهای سمی اجازه می دهد تا با موفقیت با ماده ها در آزمایشگاه جفت گیری کنند و فرزندان کافی برای توسعه این روش تولید کنند.

بر اساس گزارش خبرگزاری فرانسه در این زمینه، مهندسی ژنتیک سال‌ها برای کنترل جمعیت پشه‌های ناقل بیماری مورد استفاده قرار گرفته است.

این روش‌ها معمولاً با رهاسازی تعداد زیادی مگس نر که از نظر ژنتیکی برای عقیم بودن مهندسی شده‌اند، تولیدمثل را کاهش می‌دهند.

به گفته تیم تحقیقاتی، مدل‌های رایانه‌ای نشان می‌دهند که روش‌هایی که به طور فعال پشه‌های ماده گزنده را می‌کشند ممکن است مؤثرتر باشند.

جزئیات این تحقیق در مقاله ای که عصر سه شنبه در مجله معتبر و تخصصی Nature Communications منتشر شد، تشریح شد.

این تکنیک به نرهای سمی اجازه می دهد تا با موفقیت در آزمایشگاه با ماده ها جفت گیری کنند و فرزندان کافی برای توسعه این روش تولید کنند.

بر اساس گزارش خبرگزاری فرانسه در این زمینه، مهندسی ژنتیک سال‌ها برای کنترل جمعیت پشه‌های ناقل بیماری مورد استفاده قرار گرفته است.

این روش‌ها معمولاً با رهاسازی تعداد زیادی مگس نر که از نظر ژنتیکی برای عقیم بودن مهندسی شده‌اند، تولیدمثل را کاهش می‌دهند.

به گفته تیم تحقیقاتی، مدل‌های رایانه‌ای نشان می‌دهند که روش‌هایی که به طور فعال پشه‌های ماده گزنده را می‌کشند ممکن است مؤثرتر باشند.

جزئیات این تحقیق در مقاله ای که عصر سه شنبه در مجله معتبر و تخصصی Nature Communications منتشر شد، تشریح شد.