با نوشتن اینکه سعودی ها در عرصه فوتبال سالها از ایران ربوده شده اند و مسیر جدیدی را برای آینده باز کرده اند ، این یک چیز تکراری و کسل کننده برای مقامات خواهد بود. علاوه بر بهبود زیرساخت ها ، علاوه بر بهبود زیرساخت ها ، ستاره های پیشرو جهان را به خود جلب کرده است ، به طوری که پروژه ای که به نظر می رسد وقت گیر است و تا حدودی باورنکردنی می تواند در یک چشم چشم و حتی پنج سال زودتر از آن اجرا شود. خود سعودی ها.

اگرچه در عرصه ملی ، کشور هنوز به اهداف خود نرسیده است ، اما مطمئناً این اهداف را در این باشگاه رد کرده و اهداف جدیدی را به تصویر می کشد. دیگر عجیب نیست اگر ستاره های جوان جهان ترجیح دهند در سطح فوتبال اروپا در عربستان سعودی بازی کنند. علاوه بر پول ، امکانات نیز در دسترس است و اگر داستانهای حقوق بشر چند سال پیش روی پیشانی نشسته بودند ، این بار حضور سفیران فوتبال از کشورهای مختلف منجر به چهره جدیدی از حاکمیت آن شده است.

ما کجا هستیم ، عربستان سعودی؟

ممکن است هزاران کلمه برای گفتن و نوشتن در مورد تحولات در فوتبال سعودی وجود داشته باشد ، اما تغییر بدیهی در سالهای اخیر آن را بی اساس کرده است. دیگر نیازی به مقایسه جزئیات نیست تا مشخص شود میزان عربستان سعودی ، رقیب سیاسی ایران در خاورمیانه ، از نظر فوتبال از ایران پیشی گرفته است. واضح است ، این یک عزت نفس نیست ، و در اولویت قرار می گیرد ، اما اگر قصد دارد زیرساخت های این دو کشور را بررسی کند ، واضح است که سعودی ها نجومی هستند و اکنون علاوه بر بودجه ، که به دلیل شرایط اقتصادی است بشر حال به نظر می رسد غیرممکن است ، به عزت ملی نیاز دارد. واقعیت این است که فاصله سعودی آنقدر قائم بوده است که مقایسه زیرساخت های فوتبال آن با ایران غیرممکن است.

استادیوم عمومی ؛

با وجود این ، نباید در زمینه ورزش به ویژه در زمینه ورزش نادیده گرفت. برای روشن شدن بیشتر این بحث ، می توان به برنامه شش ساله انقلاب در زمینه ورزش بازگردد. طرحی که در سال 2 در دستور کار سازمان ورزش قرار گرفت و قرار بود تا پنج پروژه ورزشی در کشور افتتاح شود. بخشی از این پروژه ساخت 6000 استادیوم فوتبال در هر استان است. این پروژه ، اگرچه بعداً به عنوان موضوعی برای مدیران دولت های مختلف به هر نام تبدیل شد ، اما در زیرساخت ها ، رسیدگی و البته دوام موفق نبود. به طرز عجیبی ، ساخت برخی از آنها قرار بود در مدت زمان کوتاهی ساخته شود که بیش از 5 سال طول کشید. علاوه بر این ، چندین استادیوم که زودتر ساخته شده اند یا با کیفیت پایین ساخته شده اند ، زودتر از آنچه انتظار می رفت نابود یا تعمیر شدند.

Kingdam درس جدیدی برای مدیران ورزش ایران

در صورت ذکر دارایی های کشورهای خاورمیانه ، ایران مطمئناً با توجه به منابع خود رتبه بالایی را کسب می کند. حداقل پشت عربستان سعودی نیست. با این حال ، چند استادیوم از 6000 مدیر ایرانی زودهنگام است و برخی از آنها غیر معمول هستند ، اما استادیوم های مشابه در عربستان سعودی جهانی می شوند. رسانه ها در اینجا به وضوح مؤثر هستند ، اما رسانه ها تنها دلیل نیستند. این روزها ، استادیوم Kingdam Arana ، که متعلق به Al -Halal است ، هیچ صدایی ندارد. دلیل این سبک خاص معماری در استادیوم و البته زمان ساخت آن است. کل استادیوم در 7 روز ساخته شده است و سقف جالب آن باعث شده است که کینگدام در جهان منحصر به فرد باشد. تماشاگران همچنین در استادیوم تعبیه شده اند که گویی توسط بسیاری از تماشاگران میزبان است ، اما جالب اینکه ظرفیت مورد استفاده 6000 است. برخلاف پرسپولیس ، که ظاهراً سعودی ها استادیوم را روی سر خود قرار داده بودند ، حدود 6000 نفر در ورزشگاه بودند.

امیر کبیر را پیدا کنید

بررسی وضعیت از این زاویه نشان می دهد که چگونه به نظر می رسد مدیریت ساخت و ساز ورزشی در ایران ناکام و قدیمی است. ساخت یک استادیوم 6000 روزه در 7 روز با تمام این امکانات ، به عنوان مثال ، در کنار استادیوم امیر کبیر کاشان ، یکی از 6000 پروژه سالگرد ، برای تعیین میزان فاصله سعودی افزایش یافته است. تا دو سال پیش ، استادیوم در کاشان هنوز درگیر مشکلات بسیاری بود که در آن رسانه های کاشانی از توده های شکست شکایت داشتند. البته امیر کبیر تنها یکی از این پروژه های مشابه در ایران است و می توان به نمونه های دیگر نیز اشاره کرد. در همین حال ، ساخت استادیوم در ایران ، در روزهایی که کیفیت استادیوم ها در عراق نیز مکانی برای قایقرانی مقامات است ، فقط مربوط به چنین پروژه هایی نیست. همان استادیوم آزاد ، که سالها مکانی برای افتخار ایران به آسیا بوده است ، حدود شش ماه از دسترس خارج شده است و اکنون برای ترمیم سایر قسمت های آن نیمی و نیمی در دسترس است. این یک سوال مبهم برای این ترمیم است و وقتی آزادی کاملاً در دسترس است.

منبع: فوتبال