در یک مطالعه طولانی مدت در مورد اندازه بدن و مغز انسان، انسان شناسان دانشگاه واشنگتن غربی و دانشگاه ییل تعداد نوزادان متولد شده در یک تولد در یک خانواده پستانداران را مورد مطالعه قرار دادند.

به گزارش خبرآنلاین، پس از انجام تحقیقات و آزمایشات گسترده، محققان این ایده کلی را رد کردند که پستاندارانی مانند لمور، لوریس، تامارین و مارموزت که به طور منظم دوقلو یا سه قلو به دنیا می آورند، از قاعده کلی مستثنی هستند. نخستی ها معمولاً یک فرزند به دنیا می آورند.

وقتی دوقلوها عادی هستند

با این حال، 60 میلیون سال پیش، دوقلوها در پستانداران رایج بود. این نتیجه همه چیزهایی را که دانشمندان صحت می دانستند تغییر داد. قانع‌کننده‌تر، در تکامل ما، زمانی که نخستی‌ها تکامل یافتند تا بچه‌دار شوند، انسفالیزاسیون با افزایش تکاملی در اندازه و پیچیدگی مغز همزمان شد.

اگرچه امروزه دوقلوها نادر هستند، اما یک مطالعه جدید نشان می دهد که تعداد نوزادان متولد شده در یک تولد نقش کلیدی در تکامل پستانداران و بقای یک گونه دارد.

جک مک براید و تسلا مونسون چندین سال است که تعداد نوزادان متولد شده در یک تولد را مطالعه کرده اند. آنها در مطالعه خود نتیجه گرفتند: “ارزیابی این ویژگی تاریخ زندگی در درخت تکاملی پستانداران ممکن است فرآیندهای تکاملی را که تکامل انسان را شکل می دهند روشن کند.”

محققان که متقاعد نشده بودند که می‌توانند روایت کنونی را رد کنند، شروع به مطالعه تعداد نوزادانی که اجداد ما تولید کرده‌اند به طور گسترده‌تر و عمیق‌تر انجام دادند.

برای مطالعه الگوها، آنها از الگوریتم های ریاضی برای محاسبه تعداد نوزادان متولد شده در هر تولد از 1000 پستاندار استفاده کردند. اما از آنجایی که بقایای این خانواده بسیار اندک است، آنها داده های خود را از نمونه های زنده استخراج می کنند و از آنها برای جمع آوری داده های انسان شناسی استفاده می کنند. اندازه بدن در دوران بارداری، تولد و بزرگسالی در پایگاه‌های داده عمومی جستجو شد و آزمایش‌هایی برای بررسی بیشتر این روابط انجام شد. آمارهای زیادی انجام دادند.

تحقیقات آنها نشان داد که این ویژگی تاریخچه زندگی به طور قابل توجهی با سن حاملگی مرتبط است: “در پستانداران، چندقلوها (مانند دوقلوها و سه قلوها) با اندازه مغز و بدن کوچکتر، حاملگی کوتاهتر و رشد سریعتر مرتبط هستند.”

علیرغم طول عمر، رشد آهسته، بارداری طولانی و اندازه مغز و بدن این افراد، ما تمایل داریم پسران مجردی به دنیا بیاوریم. بنابراین آیا ارتباطی بین این شرایط خاص در توانایی ما برای حضور در اینجا و کاهش تکاملی تعداد نوزادان متولد شده در یک تولد وجود دارد؟ بله

حدود 50 میلیون سال پیش، اجداد ما سرانجام شروع به توسعه مغزهای بزرگتر برای تمرین یادگیری پیچیده کردند.

جنین در رحم و مغز بزرگتر

به طور تصادفی، محققان دریافتند که در همان زمان، تعداد نوزادان به طور طبیعی در یک تولد در پستانداران کاهش یافت، به جز تعداد کمی، و این باعث شد که یک جنین در رحم فضای بیشتری را برای رشد بدن اشغال کند و به عنوان یک در نتیجه مغز بزرگتر

علاوه بر این، آنها مشاهده کردند که انتقال بین دوقلوها و تک قلوها چندین بار اتفاق افتاده است و در نتیجه، انسان شناسان به این نتیجه رسیدند که داشتن یک فرزند برای بقا و تکامل گونه مفیدتر از داشتن دو فرزند است.

البته باید به خاطر داشت که شرایط در 60 میلیون سال گذشته بسیار تغییر کرده است و در حال حاضر استفاده از روش های نوین باروری باعث افزایش پدیده دوقلوها شده است. اما جالب است بدانید روزی روزگاری تولد دوقلوها در دنیا بسیار رایج بود. اما ما به طور طبیعی برای بچه دار شدن تکامل یافتیم و به جایی که الان هستیم رسیدیم.

در واقع، دوقلوها راه طبیعی بودند تا اینکه هیچ راه طبیعی دیگری مفید نبود. بنابراین، دوقلوها به طور جدایی ناپذیری با تاریخ ژنتیکی ما مرتبط هستند.