نسرین پرویزی در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، درباره این تصمیم گفت: پیش از این در گروه عمومی به کلمه «گوشینا» به معنای مربوط به گوش نگاه می کردیم، ابتدا به این فکر افتادیم که کلمه جدیدی با کلمه «سر» بر اساس «هدفون» ایجاد کنیم؛ مثلا «سرقوشی» که ممکن است یکی از دستگاه ها باشد، اما ممکن است یکی از دستگاه هایی باشد که در آن پیشنهاد می شد و ممکن است ما در آن دستگاه ها را دیدیم. برخی حتی دسته ندارند یا از گوش تا گردن آویزان هستند.

بنابراین ما کلمه ساختار با “سر” را نادیده گرفتیم. در زبان انگلیسی کلمه “هدفون” را به انواع مختلف آن گسترش داده اند و از آنجایی که ما زبان دوم هستیم، دلیلی برای ساخت آن با “هدفون” وجود ندارد.

وی افزود: در ادامه کلمات مربوط به گوش را بررسی کردیم. البته پیشنهادهایی داشتیم که از کلمه گوش استفاده نمی شد، اما فکر می کردیم ممکن است کلماتی که از کلمه گوش استفاده نمی کنند با چیزهای دیگر اشتباه گرفته شوند، بنابراین استفاده از گوش را ترجیح دادیم.

با ترکیب «جاش» با «-یین»، پسوند نسبی (مربوط به گوش)، درباره «جشینا» به توافق رسیدیم و انواع آن را بررسی کردیم. البته این یکی از حرف هایی بود که مردم مطرح کردند.