مسجد ولیعصر (عج) واقع در مجاورت مجموعه تئاتر شهر تهران، توسط رضا دانشمیر و کاترین اسپیریدونف در سال 1386 طراحی و در سال 1395 افتتاح شد. پلاب به بحث تبدیل شده است. در انجمن معماری ایران. این بحث ها عمدتاً بر اساس نیاز یا عدم پیروی از اشکال تاریخی مساجد بود.

به گزارش فرادید؛ بسیاری از منتقدان از ابتدا به طراحی متفاوت این مسجد اعتراض داشته اند. آنها معتقد بودند که برای ایجاد فضای معنوی و آشنایی برای نمازگزاران در قالب معماری باید از سنت های گذشته پیروی کرد. این گروه معتقد بودند که معماری اسلامی نباید از الگوهای سنتی و تاریخی عدول کند زیرا این الگوها برگرفته از هویت مذهبی و فرهنگی است و ارتباط معنوی عمیقی با مردم برقرار می کند.

یکی دیگر از انتقادات مهم این پروژه این است که این مدل ارتباط مناسبی بین فضای داخلی و خارجی مسجد برقرار نکرده است، به جای تقویت ارتباط با فضای شهری، مرزهای مشخصی بین نمای داخلی و خارجی بنا ترسیم شده است. از دیدگاه آنها این موضوع می تواند تجربه معنوی و اجتماعی افراد را در این فضا کاهش دهد.

در مقابل این انتقادات، معماران پروژه بر اهمیت تغییرات تاریخی در فرم‌های معماری تاکید کردند. اسپیریدونوف و دانشمیر تاکید کردند که هدف اصلی ایجاد فضایی مدرن است که همچنان اصالت و معنای درونی مسجد را حفظ کند. آنها با اشاره به الگوهای ساده و ناب مساجد اولیه، گفتند که سعی شده فضایی طراحی شود که به نمازگزاران اجازه تفکر و آرامش بدهد.

معماران با اشاره به حرام بودن ساخت مساجد بلند مرتبه در سنت اسلامی معتقد بودند که ظاهر ساده و مدرن مسجد ولیعصر (عج) می تواند تجربه متفاوت و عمیق تری را به مردم به ویژه نسل جوان بدهد. آنها معتقدند این طراحی می تواند با در نظر گرفتن نیازهای جامعه مدرن و تغییرات فرهنگی، پیوندی جدید و معنادار بین فضای مذهبی و شهر ایجاد کند.

در نهایت از مجموع این انتقادات و دفاعیات و صرف نظر از اینکه کدام یک صحت دارد، می توان گفت که اهمیت این مسجد در این است که منشأ بحث گسترده ای در مورد نقش معماری در حفاظت و پاسخگویی به نیازهای مردم است. زمان توانست ایجاد کند. اصالت فرهنگی