سربالایی استفان والت ، استاد روابط بین الملل در دانشگاه هاروارد و نظریه پرداز رئالیسم دفاعی

به گفته فارن پلیسی ، فارارو گزارش داد سیل غیرمعمول تصمیمات غیرمعمول که از طریق کاخ سفید جریان می یابد ، جایی برای بی تفاوتی باقی نمی گذارد. وظیفه ای که من بر روی من قرار داده ام ، پرداختن به موضوعات اساسی و کلیدی است و اساسی ترین مسئله از قدرتمندترین سیاست خارجی جهان چیست ، وقتی این سیاست ها با شتاب بی سابقه تغییر می کنند؟

تصمیمات اخیر دولت ترامپ ، از تعرفه های جدید در مورد کالاهای وارداتی تا خروج از سازمان بهداشت جهانی فراتر از عناوین خبری ، تأثیر ملموس بر زندگی مردم آمریکا دارد. اما سوال اساسی این است: نتایج این سیاست ها چیست؟ بخشی از پاسخ این سؤال در واکنش سایر کشورها نهفته است. واکنشی که از نزدیکترین متحدین آمریکایی آغاز می شود و به سایر نقاط جهان گسترش می یابد. چند هفته پیش ، من این کار را از زاویه عملی انجام دادم ، اما این بار قصد دارم به یک سطح عمیق تر و اساسی تر نگاه کنم. سیاست های اخیر کاخ سفید صرفاً تصمیمات اجرایی نیست ، بلکه منعکس کننده مفاهیم نظری و نگرش ایدئولوژیک است که پایه و اساس تحولات فعلی را شکل داده است.

در تجزیه و تحلیل سیاست بین المللی ، به نظر می رسد که دو نظریه رقیب در مورد نحوه کار جهان در تضاد است. دیدگاه اول تئوری کلاسیک قدرت/تهدید است و در مقابل ، دیدگاه دوم جهان را از کالاهای عمومی جهانی تجزیه و تحلیل می کند. هر دو نظریه بینش ارزشمندی در مورد مکانیسم های جهان ارائه می دهند ، اما سوال اصلی این است: کدام یک تصویری واضح تر و دقیق تر از آینده پیش رو ترسیم می کند؟

تعادل تهدیدها ؛ چرا ایالات متحده با ائتلافی علیه خود روبرو نشده است؟

تئوری تعادل تهدید یکی از مفاهیم اصلی در تجزیه و تحلیل سیاست های بین المللی است که رفتار دولت ها را در یک محیط بدون اقتدار مرکزی توضیح می دهد. براساس این نظریه ، کشورها وقتی می بینند که یک بازیگر خاص بیش از حد قدرت را می بینند ، نگران اهداف و اهداف کشور هستند. این نگرانی ریشه در عدم اطمینان در مورد چگونگی استفاده از آن کشور از قدرت خود دارد. در چنین شرایطی ، کشورهای ضعیف تر به دنبال ایجاد ائتلاف هایی هستند که می توانند در برابر تسلط بر قدرت غالب متعادل شوند. این ائتلاف ها ممکن است در قالب اتحادهای نظامی ، اقتصادی یا سیاسی ظاهر شوند و هدف آنها شامل تأثیر و جلوگیری از اراده یک جانبه قدرتهای بزرگ است.

تمایل به ایجاد تعادل در شرایطی که یک قدرت بزرگ در این نزدیکی باشد ، مجهز به یک ارتش توهین آمیز یا اهداف خصمانه است ، تشدید می شود. بر این اساس ، کشورها نه تنها در برابر قدرت بلکه در برابر تهدیدهای واقعی به تعادل می رسند. این نظریه توضیحی برای تضاد در سیاست جهانی ارائه می دهد: چرا ایالات متحده ، علی رغم اینکه قدرتمندترین نیروی اقتصادی و نظامی در جهان از زمان جنگ جهانی دوم است ، با تلاش های کمتری برای تعادل و بسیاری از قدرت های بزرگ و متوسط ​​روبرو شده است به جای مقابله با آن. ائتلاف به آن پرداخته است.

کشورها ، نه برای آرام کردن واشنگتن ، بلکه برای تعادل قدرت رقبا ، مانند اتحاد جماهیر شوروی ، که در مجاورت آنها و یک تهدید جدی بود ، با ایالات متحده هماهنگ شد. به همین دلیل ، در طول جنگ سرد ، سیستم ائتلاف واشنگتن از نظر اقتصادی و نظامی قوی تر و مؤثرتر از اتحادهای تحت الشعاع مسکو بود. این واقعیت نشان می دهد که کشورها نه در برابر قدرت مطلق ، بلکه در برابر قدرتی که تهدید محسوب می شود ، متعادل می شوند.

ایالات متحده علی رغم قدرت خود ، هرگز با ائتلاف دیگری روبرو نشده است که می تواند تعادل مؤثر علیه آن ایجاد کند. بخشی از این امر به موقعیت جغرافیایی خاص ایالات متحده باز می گردد که آن را از سایر مراکز قدرت جهانی جدا می کند ، اما مهمترین دلیل این است که بسیاری از کشورها ، از جمله همسایگان نزدیک مانند کانادا ، آن را تهدید جدی نمی دانند. حتی در یک دوره انحصار ، هنگامی که ایالات متحده در اوج قدرت جهانی بود ، تلاش برای مهار تأثیر آن محدود و عمدتاً توسط بازیگران ضعیف تر بود. علیرغم اعتراض متحدین ما علیه برخی از سیاست های آن ، زیرا حمله به عراق در سال گذشته ، واشنگتن هنوز هم شریک مؤثر محسوب می شد و تهدید بزرگی نبود.

از گرینلند تا کانال پاناما ؛ چرا ترامپ متحدین آمریکایی را نگران کرده است؟

یکی از دلایل ایالات متحده این بود که دولت های دموکراتیک و جمهوریخواه معمولاً از طریق نهادهای چند جانبه مانند ناتو قدرت خود را اعمال می کردند و ضمن اعمال فشار بر متفقین ، با آنها با احترام رفتار می کردند. اما در دوران ریاست جمهوری ترامپ ، اوضاع به طرز چشمگیری تغییر کرد. اگرچه موقعیت جغرافیایی ایالات متحده هنوز یک مزیت استراتژیک است ، اما رویکرد شبه نظامی ترامپ به متحدین سنتی ، از جمله کانادا و دانمارک ، تغییر بی سابقه ای در سیاست خارجی ایجاد کرده است.

تکیه بر ایالات متحده دیگر برای شرکای خود آسان نیست ، زیرا ترامپ نشان داده است که به قوانین بین المللی رعایت نمی کند و تصمیمات خود را به راحتی تغییر می دهد. این بی ثباتی نگرانی های فراتر از غیرقابل پیش بینی بودن واشنگتن را برانگیخته است ، و همچنین متحدین را در مورد رفتارهای مخرب و غیرمسئولانه نگران کرده است. هنگامی که رئیس جمهور ایالات متحده تهدید می کند که کانال پاناما را پس می گیرد یا مالکیت گرینلند را ادعا می کند. هیچ کشوری نمی تواند از مصونیت خود اطمینان داشته باشد.

طبق نظریه تعادل تهدید ، برخی از رهبران اکنون به دنبال همکاری مشترک برای مقابله با سیاست های غیرقابل پیش بینی ترامپ هستند. کریستیا فریلند ، وزیر سابق دارایی کانادا و کاندیدای احتمالی رهبری برای حزب لیبرال ، پیشنهاد کرده است که جلسه ای با مکزیک ، پاناما ، کانادا و اتحادیه اروپا برگزار شود تا پاسخی جمعی به تعرفه ها و تهدیدهای ترامپ تدوین کنند. اعتراض هواداران هاکی در کانادا ، که با سوت های اعتراضی در طول سرود ملی ایالات متحده در هفته گذشته همراه بود ، نشان می دهد که چقدر نارضایتی از سیاست های واشنگتن افزایش یافته است.

در سطح دیگری ، مصر ، اردن ، عربستان سعودی ، امارات متحده عربی ، قطر ، مقام فلسطین و اتحادیه عرب صریحاً برنامه ترامپ را برای پاکسازی پاکسازی قومی فلسطین از غزه و کرانه باختری محکوم کردند. اگر سیاست های فعلی واشنگتن ادامه یابد ، چنین واکنش هایی گسترش می یابد و برخی از کشورها ممکن است به سمت همکاری با پکن برای تقویت موقعیت چانه زنی خود علیه ایالات متحده حرکت کنند.

این وضعیت یک تغییر اساسی در سیاست خارجی ایالات متحده ایجاد می کند که به ناچار شکاف بین کشور و رقبای جهانی آن را کاهش می دهد. شرکای آسیایی آمریکایی مدتهاست که تمایل به همکاری با واشنگتن دارند زیرا انتظار داشتند نقش مثبتی در حفظ تعادل قدرت منطقه ای داشته باشند. اما اگر واشنگتن به سیاست های تهاجمی ، از جمله تهدید به جنگ های تجاری جدید ادامه دهد ، مزایای اتحاد کاهش می یابد. در چنین شرایطی ، کشورهایی که تاکنون به ایالات متحده عادت کرده اند ، ناگزیر به دنبال راهکارهای جایگزین هستند تا از پیامدهای رفتارهای غیرقابل پیش بینی آن مصون باشند.

به طور خلاصه ، یکی از تئوری های معتبر سیاست جهانی نشان می دهد که رویکرد شدید ترامپ به سیاست خارجی می تواند عواقب برگشت پذیر داشته باشد. این سیاستها ممکن است در کوتاه مدت برخی از دستاوردها را کسب کند ، اما در دراز مدت مقاومت جهانی را افزایش داده و فرصت های جدیدی را برای رقبا ایالات متحده ایجاد می کند.

نظم جهانی در دوران ترامپ ؛ از هژمونی پایدار گرفته تا آشفتگی دیپلماتیک

در اینجا تئوری کالاهای کالا وارد صحنه می شود و دیدگاه متفاوتی را ارائه می دهد. کمک به قدرت ایالات متحده نیاز به اقدام هماهنگ و پذیرش هزینه های تقابل دارد. اما زمان آن رسیده است که کشورها را ترغیب به مقاومت در برابر ترامپ کند ، و برخی از دولت ها ممکن است ترجیح دهند این مسئولیت را بر دیگران قرار دهند و از هزینه های رویارویی جلوگیری کنند.بشر در چنین شرایطی ، واشنگتن می تواند با استفاده از استراتژی “تقسیم و حاکمیت” و اعطای امتیازات فردی ، برخی از کشورها را از مخالفان جدا کند. پیچیدگی شکل گیری ائتلاف متعادل نباید دست کم گرفته شود. به خصوص برای کشورهایی که با بحران های داخلی روبرو هستند و به نظر می رسد ترامپ همان واقعیت را باز کرده است.

اما یک نکته کلیدی وجود دارد: حفظ نظم جهانی “نامتعادل” نیاز به استفاده از قدرت و محدودیت قابل توجه ایالات متحده دارد. این به معنای جلوگیری از کشورهای ضعیف تر ، اطمینان از تعهد به تعهدات و جلوگیری از این تصور است که هرگونه توافق یا امتیاز منجر به خواسته های جدید خواهد شد. با این حال ، محدودیت ، میثاق و احترام به شرکا هرگز ویژگی برجسته ترامپ نبوده است. علاوه بر این ، انتخاب ناکارآمد و تضعیف بدن دیپلماتیک و اداری ، احتمال اجرای ماهرانه سیاست خارجی ایالات متحده را بیشتر کاهش داده است.

همه از قدرت ایالات متحده آگاه هستند ، اما ما اکنون شاهد عواقب رها کردن دستکش های مخملی هستیم. همانطور که رئالیست ها بیش از دهه ها هشدار داده اند و تجربه تاریخی مهاجمان گذشته نشان می دهد ، کشورهایی که به زورگویی و مجازات متوسل می شوند به عنوان ابزار اصلی دیپلماسی در نهایت بر هرگونه تمایل اولیه برای ایجاد تعادل غلبه می کنند و خود را در شرایطی پیدا می کنند که کمتر دوستان ، دوستان کمتری دارند. آنها تأثیر بیشتری و محدود تری دارند. من فکر نمی کردم ایالات متحده بتواند به طور دائم و بسیاری از همسایگان طولانی مدت آن به طور دائم ، اما شواهد نشان می دهد که دقیقاً یکسان بوده است.